Geliefd is de mens die zijn programma bekend maakt

Toevallig kwam ik vandaag een eigen en onbegrijpelijke tekst tegen die ik jaren geleden schreef als antwoord op een stuk van Ralf Bodelier. Ik heb die tekst opnieuw gelezen en toen werd ie een stukje duidelijker voor mij, maar nog steeds een puzzel. Enfin, ik slinger het bij deze de wereld in…

Wanneer lijkt de mens op God? Die vraag roept misschien weerstand op. De afstand tussen mens en God lijkt immers onoverbrugbaar. Op het gevaar af sommige mensen te kwetsen, stel ik dat de ware atheïst bezig is die afstand te overbruggen. De ware atheïst lijkt op God omdat hij afstand neemt van het verleden. Daarmee is hij consistent met het eerste axioma van het Messiaans programma: er is geen weg terug.

In het verleden is ontzettend veel mis gegaan. Willens en wetens zijn er misdaden bedreven uit naam van de Kerk en het geloof. Maar zijn die misdaden rechtstreeks toe te schrijven aan het geloof of aan God zelf? Zijn het niet eerder menselijke zwakheden? Is het niet een gevolg van het verkeerd toepassen van de messiaanse instrumenten. Techniek in het algemeen is zo’n messiaanse instrument, maar ook medische zorg of therapie.

God is één, gescheidenheid is schijn. Niet dat die gescheidenheid niet bestaat, maar de betekenis ervan is misschien geringer dan het lijkt. Stel wij mensen zijn verbonden met elkaar op een manier die we niet direct kunnen waarnemen. Het lijden krijgt dan betekenis als we het als tweede messiaans axioma zien: het lijden van de een, brengt de verlossing van de ander dichterbij. Een schrale troost daar ben ik me van bewust.

Geen God, geen programma, geen lijdensweg. We worden atheïst, zoals Ralf Bodelier jaren geleden stelde in Trouw. Of zijn we het al zonder te weten? En wat is dat voor een zijn? Wat koppel je dan terug naar je partner, je kinderen, je vrienden, je collega’s? Achter jouw naam schuilt ineens een eigen programma. De mens lijkt op God wanneer hij zich bekend maakt. Daarom was ik blij met de tekst van Bodelier. Ik heb ermee geworsteld. Ik heb met zijn programma geworsteld. En daardoor kan ik me een beetje een voorstelling maken van hoe een heel volk worstelt en de hele mensheid worstelt. Hierin schuilt wellicht het derde axioma: geliefd is de mens die zijn programma bekend maakt.

Bedankt Ralf,

,

No comments yet.

Geef een reactie