Earth 2100

ABC televisie probeert met een ‘graphic novel’ de urgentie van klimaatverandering over te brengen. Ze beschouwen de het als een journalistieke uitdaging om de wetenschappelijke inzichten op dit gebied op nieuwe manieren voor het voetlicht te brengen. Scenario’s spelen daarin een belangrijke rol. Niet om de toekomst te voorspellen, dat kan niemand, wel om het voorstellingsvermogen te prikkelen. Om daarmee andere voorstellingen van de toekomst te laten ontstaan. Daarvoor is het project Earth 2100 in het leven geroepen.

In de ‘graphic novel’ vertelt Lucy, een vrouw van 91 haar levensverhaal. Ze is geboren in 2009 en heeft alles meegemaakt, de overstromingen en droogte, ze leeft nog in 2100. Als we doorgaan zoals we nu bezig zijn wordt haar verhaal waarheid, maar met elkaar kunnen we een andere toekomst produceren. Die toekomst begint als we ons voorstellingsvermogen leren gebruiken.

Earth 2100

WATCH: Earth 2100: Civilization at Crossroads

Act 1: Meet Lucy, our guide through the next century, as civilization changes. 

Earth 2100 deed me allereerst denken aan een project van Douglas Hofstadter, ‘Who will be we in 2093’, een interessante multidisciplinaire conferentie die ongeveer twintig jaar geleden plaatsvond en onder meer de richting van de technologie exploreerde. Technologische ontwikkeling werd daarbij als een min of meer autonome kracht voorgesteld die ergens naartoe wil. Zo maken technologische ontwikkelingen het op korte termijn mogelijk, dat we signalen kunnen opvangen en interpreteren uit verre uithoeken van ons melkwegstelsel. De opnames van die conferentie staan of stonden op internet, ik meen bij dr. Dobbs, maar ik kan ze niet terugvinden.

Het vergroten en benutten van ieders voorstellingsvermogen, dat is uitdaging waar we voor staan. Interessant misschien ook de openingsalinea van de ‘De toekomst is verleden tijd’ (Fred Polak, 1955):

Onze eeuw is wijd opengescheurd en ligt in agonie terneergeslagen. De befaamde Nieuwe Tijd is abrupt geëindigd, gespleten en gebroken. De breuk in de tijd wordt van vele kanten omschreven als of toegeschreven aan een “breakdown” van de westerse cultuur. Het gaat nu, halverwege onze eeuw, niet om een ietwat voorbarig “fin de siècle”, maar om het abrupte einde van een ganse aeon, hetwelk zich van onze tijdrekening in eeuwen niets aantrekt. Een nòg nieuwere, Nieuwste en mogelijk Laatste Tijd breekt zich baan, met toenemend geweld. De vraag of onze westerse cultuur als zodanig nog een toekomst heeft is aan de orde van de dag.

, ,

No comments yet.

Geef een reactie