Woede en geweld in Thailand

De Neue Zürcher Zeiting besteedde dit weekend aandacht aan het geweld in Thailand. In het artikel van journalist Wieser wordt een verband gelegd tussen de zachtmoedigheid, die zo gewoon is in Oost-Azië en de woede-uitbarsting die deze week plaatsvond. Hoe valt dat te rijmen? Achter de façade van harmonie, co-existentie en gelijkluidendheid, gaat een onvermogen schuil om een ware dialoog te voeren. Een dialoog over de problemen waarvoor het land staat, laat staan publieke debatten, zijn achterwege gebleven. Daardoor is er een patstelling ontstaan en een diepe kloof tussen stad en platteland, noord en zuid, arm en rijk, geschoold en ongeschoold. Ik vond in dat artikel een grote aansporing tot mondiaal leren. Bekwaam in één leerrichting, maar onbekwaam in andere leerrichtingen, heeft soms desastreuze gevolgen.

Thailand ligt in Oost-Azië en is cultuurhistorisch verbonden met de Chinees-Japanse Code: taoïsme, confucianisme, shintoïsme. Het is een cultuur waarin zelfs tegenstellingen (yin en yang) tot een cirkel verbonden worden en waarbij het boeddhisme als dagelijkse levensfilosofie functioneert als bindmiddel. In het model van mondiaal leren is Thailand verankerd in ‘leren balanceren’. Dat wil zeggen dat dit land vertrouwd is met het versmelten van tegenpolen. In de politiek heeft dat ertoe geleid dat de geelhemden en roodhemden elkaar afwisselen. Op die manier is er sprake van een wankel evenwicht. Zij delen de macht niet en werken ook nauwelijks samen. De geelhemden hebben geduld getoond, zelfs bruggen gebouwd, maar de roodhemden geloofden er niet in. Om de eer niet te verliezen moesten de geelhemden wel volharden. Uiterste volharding leidt tot geweld. En geweld wordt met geweld beantwoord.

Hadden ze een tikkeltje meer ‘leren luisteren’ of ‘leren onderzoeken’, dan was het wellicht niet zo uit de hand gelopen. Nu denk ik niet dat een land als zodanig leert, het zijn natuurlijk de inwoners die zich kunnen verbreden en daardoor bekwamen in andere manieren van denken. Dat heeft natuurlijk pas op lange termijn effect. Maar op korte termijn zouden mondiale leiders, die zich thuis voelen in verschillende culturele paradigma’s, kunnen bijdragen aan de dialoog en gemeenschappelijke aanpak van problemen.

, , , ,

No comments yet.

Geef een reactie