Verticale weg

Afgelopen week was ik bij InnovatieNetwerk in gesprek over… innovatieprocessen –hoe raad je het- en hoe je die processen beter kunt faciliteren. Mijn gesprekspartner is wars van adviseurstaal zeker als het gaat om veranderen en leren. Er komen al gauw woorden als cyclisch, incrementeel, prototypen, aan te pas om duidelijk te maken dat innoveren ingewikkeld is. Ik sprak nog enthousiast over het volgen van het leren.  Hij verzuchtte echter dat we toch een zekere mate van lineairiteit mogen verwachten. Heb je dan nog niet van de verticale weg gehoord, vroeg ik plotseling. De vraag ontglipte me, maar trof meteen doel.

Vertical Road is een dansvoorstelling van Akram Khan, die ik de avond van te voren had gezien in de Stadsschouwburg van Amsterdam. Indrukwekkend. En de aanduiding ‘verticale weg’ leek een gevoelig concept, want we waren meteen weer in gesprek. Veel innovatieprocessen worden gedomineerd door een technologische blik, vizier uitsluitend gericht op de ultieme oplossing. Dat leidt gemakkelijk tot het veronachtzamen van de sociale kant van innoveren. Bij InnovatieNetwerk wordt al gesproken over de ‘Valley of Death’ waar al die prachtige innovaties te ruste worden gedragen. Niemand zat er blijkbaar op te wachten. Veel innovatieve oplossingen worden ontwikkeld alvorens er een probleem is gesteld. Maar we gaan stug door want we veronderstellen gewoon dat de mensheid op die prachtige oplossing zit te wachten. De verticale weg verwijst naar inspiratie en verinnerlijking. Naar vebinding met een groter geheel.

“De Brits-Bengaalse choreograaf Akram Khan wordt wereldwijd geroemd om zijn virtuoze kathak-voorstellingen (een traditionele Indiase dansvorm) én zijn hedendaagse werk. In die laatste categorie valt zijn nieuwe voorstelling Vertical Road.

De titel verwijst naar ‘de weg omhoog’, die voert van de aarde naar de hemel. Vertical Road is een voorstelling over mensen en hun rituelen, over de betekenis van spiritualiteit in onze technocratische samenleving. Khan werkt met een veelzijdige, internationale cast van dansers. Zijn -bijna- vaste componist Nitin Sawhney schreef een nieuwe soundtrack voor de voorstelling.”

Bij innoveren is de metafoor van de ‘horizontale weg’ vaak de onderliggende wijze van denken. Uitspraken als: “we moeten van A naar B” of “ik weet waar we ongeveer moeten uitkomen” of “we zijn er nog niet” verwijzen naar een bepaald traject dat moet worden afgelegd. De ‘verticale weg’ staat voor wat mensen raakt en belangrijk vinden. Door die dansvoorstelling besef ik beter dat in ons streven voorwaarts de verbinding met onszelf en de wereld als geheel noodzakelijke voorwaarden zijn om tot de juiste innovaties te komen. Innovaties waar we achter staan. Innovatie kan wel wat meer psychologie of zelfs spiritualiteit gebruiken.

, ,

No comments yet.

Geef een reactie