Uitreiken voorbij onze levensduur

De film Interstellar van Christopher Nolan bevat meerdere verhaallijnen. De centrale vertelling gaat over het stichten van buitenaardse kolonies gegeven de rampspoed die de aarde treft waardoor de mensheid er niet meer kan leven. De klimaatverandering wordt verbeeld door toenemende stofstormen. Boeren kunnen nauwelijks nog gewassen meer kweken. Zelfs de mais wil niet meer groeien. Zonder schone lucht en voedsel houdt het inderdaad een keer op.

Interstellar

 

We zien mensen op de vlucht. Maar waar naartoe? Er is haast geen leven op aarde meer mogelijk. De dood komt voor iedereen dichterbij. Maar de redding is dichterbij dan gedacht. Alleen het kost ons moeite de signalen te verstaan. Gelukkig is daar Murph, een pienter meisje die zal uitgroeien tot een wetenschapper met baanbrekende inzichten. In haar pubertijd vallen er spontaan boeken uit de kast. Dat werd vroeger een poltergeist genoemd, maar Murph ontcijfert de signalen. Zij ontdekt gaten in het tijdruimte continuüm waardoor we kunnen reizen en levensvatbare kolonies kunnen stichten. Er is weer een toekomst voor de mensheid.

 

Deze film vertolkt tevens een opvatting over de dood. De astronauten kunnen zich in een langdurige slaap brengen, een bijna-dood toestand. Er vindt communicatie plaats met ‘gene zijde’. Dat laatste wordt prachtig verbeeldt wanneer Murph’s vader, een van de astronauten, vanuit de vijfde dimensie signalen doorgeeft aan zijn dochter. De secondewijzer van een horloge en het system van morsetekens zijn weliswaar primitieve instrumenten, ze doen prima hun werk als ontvangstmechanisme van een baanbrekende boodschap. Die boodschap krijgt een extra lading door een bekend gedicht van Dylan Thomas, waarvan de eerste strofe een paar keer terugkomt in de film.

‘Do not go gentle into that good night’ is een oproep om niet zonder slag of stoot in de dood weg te glijden. Mensen zijn daarbij verschillend. Dylan somt er in zijn gedicht een aantal op: wijze mensen, goede mensen, wilde mensen, ernstige mensen. Ze verhouden zich verschillend tot de dood, maar aan allen de oproep niet zachtjes de laatste adem uit te blazen, maar woedend de dood tegemoet te treden. Dit lijkt in tegenspraak met wat we stervenden toewensen: een vredig heengaan. In het licht van deze film, krijgt de oproep tot verzet tegen de dood, een andere lading mee. Wij moeten ons niet neerleggen bij de naderde dood van de mensheid, maar er tegen in opstand komen. Het doet denken aan de woorden van Paulus in zijn brief aan de Corinthiërs (I-54) wanneer de dood is verzwolgen in de overwinning. Waarna de bekende vragen volgen: Dood, waar is uw overwinning? Dood, waar is uw prikkel? De dood is overwonnen als we uitreiken voorbij onze levensduur.

Do not go gentle into that good night

Do not go gentle into that good night,
Old age should burn and rave at close of day;
Rage, rage against the dying of the light.

Though wise men at their end know dark is right,
Because their words had forked no lightning they
Do not go gentle into that good night.

Good men, the last wave by, crying how bright
Their frail deeds might have danced in a green bay,
Rage, rage against the dying of the light.

Wild men who caught and sang the sun in flight,
And learn, too late, they grieved it on its way,
Do not go gentle into that good night.

Grave men, near death, who see with blinding sight
Blind eyes could blaze like meteors and be gay,
Rage, rage against the dying of the light.

And you, my father, there on the sad height,
Curse, bless, me now with your fierce tears, I pray.
Do not go gentle into that good night.
Rage, rage against the dying of the light.

Dylan Thomas (1914–1953)

No comments yet.

Geef een reactie