The body of knowledge on a USB-stick

Suheila is een alleenstaande vrouw van 23 jaar uit Syrië. Ze is met haar buren gevlucht en woont nu tijdelijk in München. Ze heeft weinig verwachtingen. Waar anderen een bijzonder aandenken uit hun vaderland koesteren, verwijlt Suheila bij de USB-stick die ze heeft meegenomen op haar vlucht. Op die USB-stick staat alles wat haar vader haar sinds haar dertiende heeft gedicteerd, van het bewerken van houtsoorten tot het mengen van houtlijmen. Haar vader was timmerman in Daraya nabij Damascus. Hij was een vakman, maar kon niet lezen of schrijven. Suheila fungeerde als zijn kennismanager en archiveerde het vakmanschap.

USB-stickDit verhaald ontroerde me. Het is opgetekend door Mona Sarkis, vertaalster en journalist. De tragische afloop, de hele familie kwam om bij een raketaanval, maakt het haast ondraaglijk. Alleen Suheila overleefde het. Zal de kennis van haar vader zijn weg vinden in Duitsland en elders in Europa? Is er behoefte aan die kennis? Vluchtelingen hebben allereerst een dak boven hun hoofd nodig en eten en drinken. Echter, het verhaal van Suheila roept bij mij de vraag op wat is daarna nodig. In welke plaats of omgeving zou Suheila de USB-stick kunnen aanwenden? En stel dat zij de kennis wil delen, hoe kan dat het beste gebeuren?

Ik zag een paar mogelijkheden voor me:

  • De inhoud van de USB-stick vertalen. De ondersteuning die je daarvoor nodig hebt is een vertaler en iemand die materiedeskundig is. Het resultaat is dan een serie beschreven aanpakken die door anderen kunnen worden uitgevoerd. Het risico bestaat dat de vertaalde USB-stick ergens in een la beland omdat het specifieke voorkennis vraagt om die kennis te kunnen toepassen.
  • De voorgestelde houtbewerkingen laten uitvoeren door leerlingen aan een beroepsopleiding. De ondersteuning die je daarvoor nodig hebt is iemand die de inhoud van de USB-stick kan lezen en daaruit zinvolle opdrachten voor leerlingen kan destilleren. Een tweetalige docent (Duits/Arabisch) zou, mits hij de waarde van de inhoud onderkent, zich kunnen verdiepen in de opgeslagen informatie. Een vertaalde USB-stick vergroot wellicht de gebruikskansen.
  • Suheila laten participeren in een timmermanswerkplaats of een opleidingsafdeling voor houtbewerking. Als Suheila toegang krijgt tot onderwijs en daarin kennismaakt met de praktijken van houtbewerking die hier gangbaar zijn, dan verrijkt dat haar kennis. Gaandeweg zou ze ook de kennis kunnen inbrengen die in haar geheugen zit en op de USB-stick is vastgelegd. Er ontstaan mettertijd nieuwe praktijken van houtbewerking die anderen wellicht inspireren.

Het verkennen van deze mogelijkheden maakte voor mij nog eens duidelijk hoe belangrijk participatie is. Voor Suheila en vele andere vluchtelingen is het van levensbelang dat ze toegang krijgen tot de praktijken waar ze verwantschap mee hebben. De sociale theorie spreekt van gelegitimeerd perifeer participeren als dé randvoorwaarde voor leren en ontwikkelen. Hier ligt een bijzondere taak voor het beroepsonderwijs door zoveel mogelijk die participatie mogelijk te maken en te begeleiden: in scholen en bedrijven. Dit heeft niet zozeer met opleiden te maken, maar veel meer met nieuwsgierigheid. Levende kennis vraagt om een oprechte belangstelling in anderen. Daarmee komt de uitwisseling van kennis en ervaring op gang en aldus ontstaat een social body of knowledge. De USB-stick heeft dan haar functie vervuld.

 

, , ,

No comments yet.

Geef een reactie