Stupa

Begin jaren zeventig schrijft Trungpa Rimpoche een boek over de mythe van de vrijheid. Het voorwoord is van Pema Chôdrôn. Zij beschrijft daarin hoe ze leerling werd van Trungpa. Als lerares van een alternatieve school in New Mexico had ze met haar klas ‘Born in Tibet’ gelezen. De kinderen zonden een brief naar de auteur die destijds in Boulder woonde. Ze wilde hem wel komen opzoeken. Maar dat hoefde niet want de auteur, Trungpa Rimpoche, zou binnenkort hun kant opkomen. Die ontmoeting veranderde haar leven. Pema Chôdrôn leeft als boeddhistische non in Nova Scotia en fungeert als belangrijk doorgeefluik van Tibetaans-boeddhistische tradities
Ik was onlangs Boulder, Colorado. De vrienden in mijn gezelschap waren allen leerlingen van Trungpa Rimpoche. Een van mijn vrienden had begin jaren zeventig zelfs lessen gevolgd bij Trungpa in diens trailer die gestationeerd was in de Rocky Mountains. Wat toen in een hippie-achtige sfeer is gestart heet tegenwoordig het Shambala Mountain Center. Dit boeddhistisch bezinningsoord is prachtig gelegen in een soort vallei omringd door bergtoppen. In de zomer vinden er de meeste activiteiten plaat, maar het is het gehele jaar open. Een indrukkende stupa maakt onderdeel uit van dit complex van gebouwen in de vrije natuur.

Een stupa representeert de verlichte geest. Na een autorit van tweeëneenhalf uur vanuit Boulder loop ik nietsvermoedend het terrein op. De spits van de stupa steekt af en toe uit boven de boomtoppen. Je krijgt een glimp te zien van wat zich nog moeilijk laat bevatten. Na het kronkelend pad te zijn gevolgd toont zich plots de stupa in volle glorie. Het witte bouwwerk is versierd met vele gekleurde bogen en gouden afbeeldingen. Je wandelt er eerst driemaal omheen tegen de richting van de klok in. Op die manier zie je alle vier de toegangspoorten met de vele kleurschakeringen en symbolen. Daarna is het geoorloofd binnen te treden.
Het was een prachtige zonnige dag. Maar ook de eerste verjaardag van mijn moeder waarop ze er niet meer was. Ze overleed deze zomer en met veel gedachten aan haar ging ik de stupa binnen. Ik verwachtte een lege meditatieruimte maar keek op naar een metershoge Boeddha. Ik was overdonderd. Later die middag keerde ik nogmaals in mijn eentje terug naar die stupa en nam ik plaats op een van de meditatiekussens voor de Boeddha. Een merkwaardige gewaarwording viel me ten deel. Ik zag mezelf in de kerk van mijn geboortedorp en ervoer dezelfde stilte als nu in deze stupa. Er was een verbinding tussen beide plaatsen die in dienst van het heilige zijn opgericht. Ze waren één.

, , , ,

No comments yet.

Geef een reactie