De wildeman

Al meer dan veertig jaar doe ik deze initiaties met jonge mannen en ik geloof dat ik er iets van begin te begrijpen. Uitspraak van een Aboriginal.

De individuele tijdrit in de Tour de France werd een zegetocht voor Cadel Evans, een Australiër opgegroeid in een Aboriginal-dorp. De commentator van de Belgische televisie ziet dat Andy Schleck de man met de hamer tegenkomt. Maar hij zegt niet de ‘man met de hamer’, maar de ‘wilde man’. De ‘wilde man’ tegenkomen, daar had ik nog niet van gehoord. Misschien heb ik het niet goed verstaan en verwees de ‘wilde man’ naar de op hol geslagen Evans. Is in Evans de wilde man opgestaan?

De dag voor deze tijdrit las ik de laatste bladzijden van ‘De wildeman’ van Robert Bly. Het is een boek over mannen. Bly wordt gezien als de stichter van de expressieve mannenbeweging en schreef het boekje in 1990. De mannenbeweging in de Verenigde Staten was al op gang gekomen, maar dit boek gaf het een nieuwe impuls. Als leidraad gebruikt Bly een sprookje van de gebroeders Grimm, dat bij ons bekend staat als ‘Ijzeren Hans’ of ‘de wildeman’. De oorspronkelijke uitgave van het boek van Bly is getiteld ‘Iron John’ en is tevens een handleiding in mythologisch denken. Met groot gemak put Bly uit mythen, verhalen en gedichten van over de hele wereld. Dat maakt dit boek heel intrigerend, maar best lastig om de kern van de boodschap te pakken.

De mannenbeweging pikte vooral de identiteitscrisis van de ‘huidige man’ eruit op. De behulpzame man oefent door zijn steun (aan de vrouw) op een zachte manier druk uit. Het invoelend vermogen kweekt een subtiel doch nieuw soort macho-gedrag aan. De huidige man is niet minder onderdrukkend dan de prins op het witte paard, hij is een ‘zachte macho’. Volgens Bly is de man de weg kwijt omdat er geen rolmodellen meer zijn. Jonge mannen worden niet meer geïnitieerd door oude en wijze mannen (Scheerjongen, een mooie hedendaagse vertelling van Maria Stahlie gaat hierover). Ze moeten het teveel zelf uitzoeken. Om te komen tot een nieuwe ontwikkeling bij mannen is hij te rade gegaan bij oude mythen en verhalen. Daarin zijn de ontwikkelingsfasen naar échte mannelijkheid terug te vinden. Belangrijk voor iedere jongen is dat hij de sleutel onder het kussen van zijn moeder durft weg te nemen en de wildeman uit zijn kooi laat. Maar dat is niet het hele verhaal.

De ontwikkelingsgang voert langs steeds nieuwe situaties, soms gekenmerkt door armoede en depressies dan weer door vreugde en weldaad. In zijn zoektocht lijkt Bly de energie van de wildeman te willen ontsluiten. Die energie schuilt in de wijde wereld, maar tevens in het verborgene van elke man. Er treedt een merkwaardige parallel op in het verhaal van de wildeman. Als de hoofdpersoon op ’t eind met de prinses trouwt, treedt de wildeman als machtige koning tevoorschijn. Alsof met de zelfverwerkelijking van de jongeman een allesomvattende ontmoeting plaatsvindt.

Dan verschijnt daar Cadel Evans ten tonele. Op zestienjarige leeftijd stal hij de sleutel en verliet Australië met maar één grote droom: het winnen van de Tour de France. Zonder rampspoed is hij vandaag de eerste Australiër die de grote ronde wint. Evans strijdt echter ook voor de bevrijding van Tibet vanuit een compassie met het lot van de Aboriginals. Hij wordt als zonderling gezien. Maar als je hem op het podium ziet nadat hij de yellow jersey heeft aangetrokken, zijn tranen bedwingend, komt hij normaler over dan menig andere coureur. Hij lijkt me trouw te zijn gebleven aan oeroude principes. Van verwoed fietser is hij erin geslaagd om professionele coureur te worden. Met het winnen van de tour gaat hij zichzelf te buiten.

, ,

No comments yet.

Geef een reactie