De Gouden Draad

In het werk van de Amerikaanse dichter William Stafford speelt
de gouden draad een belangrijke rol. Wanneer je een detail opmerkt en vastlegt in taal,
heb je het einde van de gouden draad te pakken. Een gouden draad leidt tot
verbazingwekkende rijkdom, niet in geld, maar in het naderen van jezelf. In India
heeft men daar een andere aanduiding voor: Sutratman.

De term Sutratman betekent de draad van het zelf. Het is
samengesteld uit twee begrippen: sutra (draad) en atman (zelf). De draad van
het zelf is de draad die alle incarnaties verbindt en loopt daarmee door in het
huidige leven. Het kenmerk van die draad is dat hij verbindt omdat hij door de
leegte gaat. Vroeger als de mensen op reis gingen droegen ze onder hun gewaad
(onder het wollen gewaad draag je een schat, zei Lao Tse) allerlei munten aan
een snoer. In die munten zaten gaten, een leegte die het rijgen aan het snoer
mogelijk maakte.

Stafford’s notie van het vinden van de gouden draad gaat
over aandacht. Een vorm van aandacht die door dichters wordt omgezet in
gedichten, maar in wezen voor ieder mens beschikbaar is. Het gaat om horen en
zien. Het herinneren van je vaders hand, de fietser die voorbij glijdt over het
wegdek, de regen die valt. En het gaat over het volgen van unieke gewaarwordingen.
Het oppakken van de gouden draad is geen passieve daad, maar ook geen
wilsdaad.

Een andere Amerikaanse dichter, Robert Bly, vraagt op een
dag aan Stafford of elke gouden draad tot de muur van Jerusalem leidt. Waarop
Stafford antwoordt: “Ja, elke draad. Elke kleine impuls wordt aanvaard en verbeterd
…. door een neutrale houding aan te nemen, lezend of schrijvend, klaar,
gevoelig voor het nu …. Alleen de gouden draad weet waar het naartoe gaat, en
de rol van een schrijver of lezer is er een van volgend, niet van opleggen. ”

In de yoga probeert Patanjali ons een weg te wijzen via de gouden draad ‘de sutra van mijn
zelf’ naar het volkomen weten, het schouwen.  Het interessante nu is dat die weg beschreven
is, maar een volgen van binnenuit behoeft. Je kunt yoga niet beoefenen door het
uitvoeren van instructies, het vraagt om (zelf-)verwerkelijking. Het volgen
van de draad is geen passieve daad. Zo gauw we het einde van de
draad oppakken, zoals de dappere boogschutter de veer van de vuurvogel oppakt*,
leidt dat tot het volgen van die draad naar onszelf. Dit is geen zoekproces,
eerder een concentratieproces, want het leidt tot keuzes en acties. We gaan ten
onder in een golf van gewaarwordingen. En als we weer boven komen staan we aan
de hemelpoort zoals William Blake dat zo mooi verwoordde:

“I give you the end of a golden string,
Only wind it into a ball:
It will lead you in at Heavens gate,
Built in Jerusalems wall.”

(William Blake)

* De vuurvogel en Wassilissa, de tsarendochter (Russisch sprookje).
Met dank aan Robert Bly voor de ‘gouden draad’.

, ,

One Response to De Gouden Draad

  1. Marius 30 juni 2011 at 13:51 #

    Hoi marc. Wat een prachtige tekst heb je geschreven. Er is ook een boek over de jungiaanse psychologie irt soefi wijsheid met de titel de gouden draad. Het is van llewelin vaughn. Erg mooi en ik moet het weer vinden (want verloren)
    Dank voor deze inzichten en we gaan voort op deze weg. Hrt Grt Marius

Geef een reactie