Concert zonder naam

Dennie Cristiaan prijst Ali B om zijn generatievernieuwing en cultuurvernieuwing. Veel gekker kan het toch niet worden, maar het was knettergek vanavond in Paradiso Amsterdam bij het Concert zonder naam. De uitverkochte zaal ging helemaal los, lang voordat Dennie het bekende Rosamunde in rapvorm bracht. Onder meer Imca Marina, Margriet Eshuijs, Stef Bos, Liesbeth List, brachten met rappers als Brace, RB Djan, Negativ en Sticks een ode aan de multiculturele samenleving. Het is warempel mogelijk en nog gezellig ook.

Ali B brengt ‘gouwe ouwe’ in contact met rappers. Dat lijkt heel kunstmatig en misschien ’n tikkeltje geforceerd. Het doet onecht aan, maar in die onechtheid krijgen de artiesten iets verrassend authentieks. Hier lijkt de paradox van Rousseau te worden omgedraaid*. En ik denk dat ik weet hoe dat komt. Het concert zonder naam getuigt van onafhankelijke cultuur. Die zienswijze ontleen ik aan een mooi artikel van Radka Denemarková (Neue Zurcher Zeitung van zaterdag 10 maart j.l.) waarin ze een megaconcert van de Rolling Stones in Praag kort na de omwenteling afdoet als professioneel en zuiver, het getuigde nergens van.

Concert zonder naam van Ali B getuigt van een vernieuwing die aan de elite voorbij gaat. Op een steenworp afstand is het boekenbal gaande. Ik las afgelopen vrijdag de boekenbijlage in NRC of beter ik probeerde me er telkens toe te zetten om het uit te lezen. Natuurlijk waren de artikelen gepolijst, dansend rond het thema vriendschap, inclusief luchtig interview met de Tom Lanoye, de schrijver van het boekenweekgeschenk. Hoe voorspelbaar kun je zijn? Ik stoorde me aan nietszeggende koppen en quotes. Ik weet nu waarom ik me er door heen moest worstelen: het getuigde nergens van.

* zie essay van Maarten Doorman over Rousseau en ik. De onderliggende paradox waar het essay om draait: hoe authentieker we willen zijn des te onechter worden we. Probeer vooral niet te streven om (nog) meer jezelf te worden.

 

, ,

No comments yet.

Geef een reactie