Anderen in jezelf opnemen

Kinderboekenschrijver Guus Kuijer tracht antwoorden te vinden op de vraag: Hoe word ik gelukkig? Hij noemt het een zelfhulpboek. Het is echter niet op Amerikaanse leest geschoeid. Hij hanteert een heel Hollandse aanpak, alsof je bij hem aan de keukentafel zit en vragen stelt. Met elkaar verken je vervolgens die vragen en zo beland je van het ene in andere inzicht.  Ik trof er een mooie en verrassende definitie van leren in aan: Het proces waarmee je anderen in jezelf opneemt heet leren.

Wat blijkt, Kuijer is een heuse aanhanger van de sociale theorie van leren. Leren is een sociale activiteit. Zelfs leren rekenen is een sociaal proces omdat het kind zich verrijkt met “de geest van onze voorouders die dat systeem hebben ontwikkeld.” Ik vind dat een mooie gedachte omdat ik ‘onze voorouders’ vaak hoog acht. Zo hebben politici uit vorige generaties aan een Europese structuur gebouwd die weliswaar niet af is en niet onfeilbaar, maar ons nu beschermt tegen al te populistische bewegingen in de Lage Landen.

“Mensen die tot leren bereid zijn, hebben kans op geluk, want leren doe je om iemand te worden, de iemand uit de zegswijze: hij/zij is iemand.” Jezelf zijn is niet het hoogste streven, maar jezelf verrijken met het zelf van anderen. Dit is een mooie omschrijving van waar het in legitimate peripheral participation om gaat: je toegang verschaffen tot kennis die met een community is verbonden. Je laten beïnvloeden is daarbij doorslaggevend, maar niet op een manier dat je door anderen wordt overweldigd. Je bepaalt zelf grenzen, doch vanuit een passie of bevlogenheid. Leren leren is leren grenzen te overschrijden op een verantwoorde manier.

Guus Kuijer 2009. Hoe word ik gelukkig? Een zelfhulpboek. Athenaeum

Jean Lave en Etienne Wenger 1991. Situated Learning: legitimate peripheral participation. Cambridge

, , ,

No comments yet.

Geef een reactie