Mondiaal Leren: een nieuwe grammatica voor het leven

Mondiaal leren is een nieuwe grammatica voor het leven. Dat klinkt nogal pretentieus, maar voor mij is het vooral een onderwijskundige ambitie. Door mondiaal leren als een nieuwe grammatica voor het leven te benoemen, word ik uitgedaagd om er mee aan de slag te gaan en die grammatica verder uit te werken. Ik zie het als een persoonlijke opdracht om mondiaal leren te maken tot een praktische didactiek waarin kernconcepten en sleutelinzichten uit uiteenlopende wijsheidstradities aan bod komen. Bovendien zoek ik naar een manier om tot een persoonsgebonden groepering van concepten en inzichten te komen. Ieder mens creëert immers een unieke identiteit en unieke betekenissen.

Het leven brengt groei en vernieuwing met zich mee, maar kenmerkt zich ook door lijden en doodgaan. Een mens wordt door het leven getekend, een mens kan zijn leven geven voor een ideaal of is zijn levenlang op zoek naar iets. Mondiaal leren is een actieve manier om met je nieuwsgierigheid en levensvragen om te gaan. Autoritaire grenzen bestaan voor mij niet. Religie beschouw ik als de angstvallige bewaker van een weten dat voor iedereen toegankelijk moet zijn. Een nieuwe grammatica voor het leven is niet bedoeld om universele antwoorden te geven op veelvoorkomende levensvragen. Het is een hulpmiddel bij het begrijpen van de levenspuzzel.

Er staat ons zoveel ter beschikking en toch krijgen we niets cadeau, zoals Szymborska dat zo mooi uitdrukt in één van haar gedichten. De ziel is het meest kostbare cadeau. Om haar ten volle te waarderen voed je jezelf het best met inzichten uit alle windstreken. Niet om met alle winden mee te waaien, maar om de geest te verkrijgen en de ware betekenis die ieder mens aan het leven geeft. Zo ervaar ik althans het onderwijsexperiment dat H. van Praag met zijn studenten is aangegaan en waar ik met zoveel waardering op terugkijk. Of dit voldoende is voor het ontwikkelen van een nieuwe didactiek, de wereld zal het leren!

, , , ,

No comments yet.

Geef een reactie